Emzo

Emzo wil als journalist strijden voor de rechten van de LGBTQ-gemeenschap

Drie jaar geleden vluchtte Emzo (31) noodgedwongen uit Georgië, waarna hij in België terecht kwam. Hij was actief bij een LGBTQ-organisatie als office-manager, wat na amper drie maanden de reden zou worden van zijn vlucht. Als LGBTQ-activist streed Emzo al jaren voor gelijke rechten voor homo’s in Georgië. Hij was er een bekend figuur een aanwezig op elke actie tegen homofobie en homohaat.

“Op papier is Georgië niet tegen homoseksualiteit”, vertelt Emzo. “Maar in de praktijk is er enorm veel homofobie onder de mensen. Het grootste probleem is dat transgenders vermoord worden op straat en dat de politie amper ingrijpt. De orthodoxe kerk in Georgië werkt dit probleem in de hand. De kerk aanvaardt ons niet en dat legitimeert voor velen geweld tegen mensen uit de LGBTQ-community”.

Toen Emzo in België aankwam, brak er een zware tijd aan voor hem. Hij moest helemaal van nul beginnen in ons land. In het asielcentrum waar hij terechtkwam zaten verschillende mensen uit Georgië, die Emzo kenden van televisie en daarom wisten dat hij homo was, waardoor het geen veilige plek was voor hem. “Toen bleek dat ik met vijf andere personen in een kleine kamer zou moeten slapen, verliet ik het asielcentrum en spendeerde ik enkele nachten op straat”, vertelt hij. Nadien lukt het hem om te worden overgeplaatst naar een ander asielcentrum in Kapelle waar hij op een individuele kamer kan slapen.

Het Roze Huis

Emzo begint meteen met Nederlandse les wanneer hij aankomt in België. Na een tijdje kan hij aan de slag bij het Roze Huis in Antwerpen, een organisatie die de belangen van de regenbooggemeenschap in de provincie Antwerpen behartigt. In het Roze Huis voelt hij zich voor het eerst in België thuiskomen. Terwijl Emzo psychologische begeleiding vindt bij Solentra, heeft hij enorm veel steun aan zijn collega’s. Ze helpen hem met Nederlands en met de administratie die hij niet begrijpt. Dankzij deze steun slaagt Emzo erin van Antwerpen een tweede thuis te maken, waar hij niet meer hoeft te vrezen voor zijn veiligheid.

“In Georgië had ik al problemen als ik met mijn oorbel over straat liep. Hier, in Antwerpen kan ik zelfs in het openbaar rondlopen met mijn transgender vriendinnen”, vertelt hij. “Dat zou in Georgië nooit mogelijk geweest zijn en dat zorgt voor een enorme vrijheid. Als we in Georgië ergens heen wilden zouden we er nog niet aan denken om het openbaar vervoer te nemen. Ik ben blij dat die periode voorbij is”.

Helaas volgt al snel de lockdown waardoor Emzo niet in het Roze Huis kan blijven werken en hij aan de slag moet in de Kringloopwinkel. “Als mijn Nederlands beter is, hoop ik een graduaat te halen in het maatschappelijk werk. In Georgië heb ik ook enige werkervaring als maatschappelijk werker”, vertelt hij. “Mijn ultieme droom is om weer als journalist mijn activisme verder te zetten, maar dat is een zware opgave in het Nederlands’.

Maar activist blijf je altijd. “Samen met vrienden van het Roze Huis blijf ik solidariteitsacties opzetten in mijn vrije tijd en met mijn Georgische vrienden zet ik nog steeds acties op in Georgië zelf”, vertelt Emzo. “Homofobie is geen specifiek probleem voor België of Georgië. Daarom is het belangrijk dat we allemaal samen aan hetzelfde doel werken. Als we geen interesse tonen voor wat in andere landen gebeurt, is er geen solidariteit. En zonder solidariteit bereiken we niets”.